Skansen, Biharugra

Tylko pozostałości murów klasztoru, które można jeszcze znaleźć w cokole nawy kościoła, są starsze od niego. Budynek ten służył kiedyś jako dwór rodziny ziemiańskiej, aż do momentu, gdy naprzeciwko niego wzniesiono pałac Bölöny. Wówczas stracił swoją pierwotną funkcję, został przekształcony w spichlerz i przestał być używany jako budynek mieszkalny. Pierwotnie budynek miał większą powierzchnię niż ta, która zachowała się do dziś. Świadczą o tym fragmenty murów, które odkryto podczas różnych prac ziemnych obok budynku, po jego północnej stronie. Na katastralnej mapie z 1885 roku budynek jest już oznaczony w obecnym kształcie jako budynek gospodarczy. Podobnie jak inne nieruchomości w obrębie wsi, na początku XX wieku József Bölöny sprzedał również ten budynek. Nadal pełnił funkcję spichlerza i należał do Futura, a później, po II wojnie światowej, do Państwowego Przedsiębiorstwa Zbożowego. Po zmianie ustroju budynek, który ponownie stracił swoją funkcję, został zakupiony przez przedsiębiorcę Józsefa Máté. Przez wiele lat stał pusty i niewykorzystany, aż w 2009 roku właściciel podjął decyzję, by przekazać go gminie na 100 lat do użytku. Dzięki temu możliwe było stworzenie godnego miejsca dla Muzeum Wsi.

W pierwszym pomieszczeniu budynku znajduje się rekonstrukcja pokoju, kuchni i spiżarni z pierwszej połowy XX wieku, która stara się oddać atmosferę tamtych czasów. Znajdują się tu łóżko, kołyska, szafa, kołyska na biegunach, stół, piec kaflowy, naczynia, gliniane dzbany, szklanki, miski oraz naczynia związane ze spiżarnią (dzban na olej, koryta, beczka na kapustę, prasa do sera, krajalnica do tytoniu, łopaty do pieczenia itp.). 

W drugim pomieszczeniu prezentowane są codzienne narzędzia i sprzęty. Znajdują się tu przedmioty, które wiejski rolnik używał na co dzień, w tym kilka bardzo ciekawych i mało znanych przedmiotów, takich jak siewnik ręczny, sieczkarnia, narzędzie do ciągnięcia słomy, ostrzałka wodna, narzędzie do tuczenia gęsi itp. Znajdują się tu również narzędzia związane z obróbką lnu: międlica, grzebienie, kołowrotki, motowidła oraz krosno, które odwiedzający chętnie wypróbowują. W jednym z kątów znajdują się narzędzia związane z rybołówstwem: sieć do przechowywania ryb, sieć rzutowa, kosz na ryby, spodnie rybackie, waga, hak do lodu oraz zdjęcia przedstawiające historię i teraźniejszość gospodarstwa rybnego.

Naprzeciwko wejścia znajduje się największa sala Muzeum Wsi, która zgodnie z tożsamością muzeum służy również wystawom czasowym. Obecnie odbywa się tu wystawa makat, która dzięki Bogu stale się zmienia, ponieważ coraz więcej osób przekazuje swoje dary. Wciąż można zobaczyć również niektóre elementy wystawy dywanów, które również wzbogacają kolekcję muzeum. W sali znajdują się trzy przeszklone gabloty z różnymi przedmiotami, z których najczęściej oglądane to kolekcja starych monet, stare książki, psalmy śpiewane, kalendarze oraz obraz przedstawiający herby 64 komitatów. Harmonia z początku XX wieku została podarowana muzeum przez Kościół Baptystów. Znajduje się tu również stary kredens oraz ławka lub kołyska, na której wielu odwiedzających odpoczywa podczas zwiedzania.

Znajdują się tu również stare ubrania, które odwiedzający chętnie przymierzają i robią sobie w nich zdjęcia.

Kolejne pomieszczenie zostało nazwane przez odwiedzających pokojem z lat 50., ponieważ oddaje atmosferę lat 50. XX wieku. Podwójne łóżko, dwie szafy, szafka nocna, lustro, krzesło, stół przypominają o wspomnieniach naszych babć. Podobny klimat oddaje część kuchenna z dawnym piecem, stołkiem, umywalką na stojaku, koszem na brudną bieliznę, naczyniami w kredensie, dzbanami na tłuszcz i konewkami.

Maszyny do szycia, gobeliny, portret króla Macieja, lustro ścienne, figurka przedstawiająca damę, walizki na szafie, stare radia. Znajdują się tu również mundury przekazane muzeum: strażnika wałów, policjanta, żołnierza.

Muzeum Wsi, które powstało dzięki dobrowolnym darowiznom mieszkańców wsi, posiada wiele wartościowych eksponatów. Wśród odwiedzających z dalszych okolic również znaleźli się życzliwi ludzie, którzy podczas kolejnych wizyt lub za pośrednictwem innych osób wzbogacili naszą kolekcję.

Przy wejściu do piwnicy umieszczono w widocznym miejscu około 240-letnie drzwi wejściowe miejscowego kościoła reformowanego, które zostały przekazane muzeum przez Kościół Reformowany.

Na zewnętrznych ścianach Muzeum Wsi również można zobaczyć różne przedmioty użytkowe (np. drewniane widły, jarzmo dla krów, kosz do suszenia, małe koryto, łopata do pieczenia, narzędzie do usuwania chwastów, łyżka do gotowania mydła itp.).